- Fysiotherapiewetenschap.com

Nieuws

NOS Journaal: ongecontracteerde thuiszorg is goedkoper

01-01-2018
In het journaal van vrijdag 29 december werd er aandacht besteed aan het item ongecontracteerde thuiszorg is duur en alleen voor rijken...
Lees verder

Case report

Manuele therapie bij patiƫnte met aspecifieke lage rug- en heupklachten bij Multiple Sclerose

F&W Case Report 2017; 2: 1
Samenvatting Achtergrond: er is weinig bekend over de manueel therapeutische behandeling bij patiënten met lage rug- en heuppijn in...
Lees verder

Expert opinion

Fysieke activiteit - Is het de inspanning waard bij insuline resistentie?

F&W Expert Opinion 2016; 11: 1
Vandaag de dag zijn er 2.1 miljard mensen die lijden aan overgewicht (BMI > 25 kg/m2) of obesitas (BMI > 30 kg/m2) [1]. Het hebben...
Lees verder

High-Intensity Interval Training paradigma

01-08-2013
Het risico op het ontwikkelen van hart-en vaatziekten en Diabetes Mellitus Type 2 (DMT2) kan worden verkleind door regelmatige fysieke inspanning te leveren. Echter een consensus over het volume en de intensiteit van de inspanning of training om voldoende gezondheidswinst te behalen is er niet. Bovendien, als we niet de precieze mechanismen kunnen verklaren die lichamelijke activiteit en een verminderd risico op het ontwikkelen van hart-en vaatziekten of DMT2 kunnen koppelen, wat is dan de wetenschappelijke grond voor de huidige norm van fysieke inspanning?
 
Metabole veranderingen in relatie  tot de traditionele aërobe training correleren met een verbeterde werking van insuline en de bloedglucosespiegel van het lichaam. Deze effecten lijken onafhankelijk van de veranderingen in lichaamssamenstelling. Onderzoeken tonen aan dat een verbetering in de gevoeligheid voor insuline bereikt kan worden met een hoge trainingsintensiteit. De huidige norm voor de verbetering van de bloedglucosespiegel zijn matige tot krachtige intensieve aërobe training en weerstandsoefeningen voor enkele uren per week (high volume). Het grootste deel van de bevolking zal deze norm niet halen door gebrek aan tijd en motivatie. Dit suggereert dat de huidige focus op deze tijdrovende manier van  training, die gericht is op het verhogen van de totale energie-uitgaven, niet optimaal zou zijn voor het verminderen van het risico op het ontwikkelen van DMT2.

Sinds een aantal jaren bestaat het ‘extremely low volume’ high-intensity interval training (HIT) programma, bestaande uit niet meer dan 7,5 minuten lichaamsbeweging per week. Dit is een tijd-efficiënt trainingsprogramma voor het verbeteren van de aërobe conditie. De traditionele ‘high volume’ aërobe training vermindert cardiovasculaire en metabole risicofactoren, maar impliceert een aanzienlijke tijd inzet. HIT heeft aangetoond dat verbeteringen van aërobe functies zijn te bewerkstelligen. Het is onbekend of HIT ook het vermogen heeft om insuline en dus de controle over de bloedglucosespiegel te verbeteren. Een vervolgstudie heeft hier bewijs voor geleverd.

Methoden
Zestien jonge mannen (leeftijd: 21 ± 2j; BMI: 23,7 ± 3,1 kg · m-2; VO2peak: 48 ± 9 mL · kg-1 · min-1) hebben onder toezicht een 2 weken durend HIT protocol uitgevoerd, bestaande uit totaal 15 minuten training (6 sessies; 4-6 × 30-s-sprints per sessie). De aerobe prestaties (250 kJ energie verbruik in een tijdrit); glucose; insuline en NEFA (non-esterified fatty acids) reacties op een 75-g orale glucose belasting (orale glucose tolerantie test; OGTT) werden bepaald voor en na de training.

Resultaten
Na de 2 weken HIT protocol waren de oppervlakten onder de plasma glucose grafiek, insuline en NEFA concentratie-tijd curves allemaal gereduceerd (respectievelijk 12%, 37%, 26%, P<0.001). Nuchtere insuline en glucose concentraties bleven ongewijzigd, maar er was een tendens voor verminderde nuchtere plasma NEFA concentraties na de training (voor: 350 ± 36 µmol · l-1 v na: 290 ± 39 µmol · l-1, P=0.058). De insulinegevoeligheid verbeterde, zoals gemeten door de Cederholm index, met 23% (P<0,01). Terwijl de aërobe fiets capaciteit verbeterde met ~ 6% (P<0.01).

Conclusie
De werking van een hoge intensiteit  training zoals het HIT protocol, waarbij alleen sprake is ~ 250 kcal verbranding per week,  is opmerkelijk. Deze kleine studie laat een aanzienlijk verbetering zien van de werking van insuline en insulinegevoeligheid bij jonge sedentaire personen. Deze nieuwe tijd-efficiënte manier van trainen kan worden gebruikt als een strategie om metabole risicofactoren bij deze sedentaire bevolkingsgroepen aan te pakken. In: Timmons et. al., BMC Endocrine Disorders 2009.

Fysiotherapie Wetenschap

Fysiotherapie